Sohbet serimize devam ediyoruz! Ve bir kez daha, hal-i perişanlığımıza karşı çığlığımı atıyorum.. Diyorum ki; kurtuluş çaremiz, tek yol, özümüze dönmemizdir. O öz de, Kuran-ı Kerimdir.. Onun bize bahşettiği ayetleridir.. Önceliğimiz bu olmalıdır.. Gençlerimizi de, yeni nesilleri de, tüm evlatlarımızı, ailelerimizi, hasılı kelam toplumun tüm fertlerini, Kuran ahlakıyla donatmalıyız... Kuranın hükümlerini, yaşam biçimi haline getirmeliyiz!..

***

Niye bunları yüksek sesle, çığlık çığlığa ifade ediyorum?.. çünkü yüz yıldan bu yanadır, ülke, millet tüm değer ölçüleriyle Kurandan uzaklaştırıldık?.. Irak tutulduğumuz için de hal-i lem orta yerde.. Ne insani, ne vicdani, ne rahmani ve ne de çağın gereklileri noktasında, gelişme, ilerleme kaydetmediğimiz gibi; bilakis toplumsal ahlaki çöküntüler nedeniyle; kutsallarımızı, yitirdik..

***

Sormak istiyorum.. Ahsen-i Takvim olarak yaratılan insanoğlunun o rahmani, o insani, o üstün ahlak meziyeti, hak, hukuk, adalet anlayışı bugün nerde?.. Vaki mi? Ne yazık ki İnsan ya da insanlık denilen kavram tamamen vahşi bir karakter ve ruh benliğiyle, kendini idame ediyor.. Zerre-i miskal maneviyatı önemsemiyor, maddiyata tapıyor. Bugün beşeriyetin kendi imalatı olan batıla endeksli kültürlerin bir tekinde dahi, istiklali, istikrarı ve istikbali sağlayabilecek bir iman meşalesini bulmak mümkün değil?..

***

Vaki değil.. Ki ben görmüyorum.. Onun için de, fikri de, siyasi düşüncesi de, inancı da her ne ise, kimse kusura bakmasın.. Mevcut hal hiç de iyi bir hal değil.? Kaldı ki, Kuransız hiçbir meşale aydınlık yarınlar temin etmez.. Bilakis, tüm müştemilatıyla, gündüz misali etrafı aydınlatsa da iş ve işlemindeki ruh zifiri karanlıktır?.. İslam dünyası.? Ki Türkiyemiz de dahil olmak üzere, yıllardan beridir resmiyetin gölgesinde kirli anlayış ve fikirlerin enjeksiyonuyla, toplum Kuran-ı Kerimden uzaklaştırılarak yabancılaştırıldı..

***

Bakınız, Türkiye bir İslam ülkesi.. Peki, Yasamasında, Yürütmesinde ve Yargısında Kuran-ı Kerimin hükümleri var mı?.. Yok.. Her şey, sadece lafızdan ibaret.. Ha bir de, dostlar alış-verişte görsün misali, kadife bezden, nakillerle süslü, lüks çantalara Kuran-ı Kerimi içine koyup, duvara asıyoruz.. Neymiş; evde Kuran-ı Kerim var?.. Olsun da.? Önemli olan, Yaradanın emriyle oku, hükmünü yerine getirmendir.. Okuyacaksın, onu yaşamına adapte edeceksin ki; Kuranla yaşamış olasın

***

Sadece, ölülerin üzerine okumak.. Ya da mezarlıklarda Yasin-i Şerif okumak Cuma akşamları.. Veyahut, taziyelerde Kuran ve Fatiha okumakBu mu İslam, bu mu Müslümanlık, bu mu Kuran-ı Kerimi bilmek?.. Oysaki Kuran diyor ki;

Ve-inneke leal ?ulukin azm

Ey Nebi-i Zişan sen azim (çok büyük) bir ahlak üzerindesin.

Şu hlde, o Peygamberin yolunda olmamız gerekmiyor mu?

Mademki inanmışız, kurtuluş çaremiz de onun yolunda yürümektir. Zira Allah Tel ona Kuranda söylemiş sen azim (çok büyük) bir ahlak üzerindesin.

***

O ahlakı ahir zaman Peygamberi olarak insanlara enjekte etmek üzere görevlendirilmiş. Peki, o yüce Peygamberin yolu nerede, bizim yolumuz nerede?.. Peygamberi Zişan (S.A.V), onun yaşam tarzı, ondan sonra bırakılan yüce İslam ve Kuran ahlakı, imanla donatılmış bir ümmet şiarına sahip miyiz?.. Maalesef, değiliz

***

Ve bugün ne yazık ki; ümmet olabilme arayışı içerisine girebilme, gayretinde değilizHer şey, aldatmacadan ibaret

Kaldı ki kendi kendimizi aldatırcasına veyahut çocukla kandırmaca oynarcasına kendimizi teselli ediyoruz.

İslam kimliğimiz, sadece kelimeden ibarettir.. Yaşam şeklimizin zerre-i miskali öyle değil Mevcut hale çok üzülüyoruz.. Kurandan uzak olarak yaşıyoruz.

***

Faiz mi, riba mı, o biçim. Fuhuş mu, zina mı, o biçim. Tefecilik mi, cinayetler mi, o biçim. Kuranın hükümleriyle bunları önlemek var iken ama onu da yapamıyoruz!?. çünkü, hiçbir içtimai faaliyetimizde Kuran olmadığı için, onu saf dışı bıraktığımız için; beşeri hükümlere teslim etmiş durumdayız.. Onun içindir ki akıbetimiz meçhuliyeti arz ediyor

***

Sonuç olarak nereye gidiyoruz, belli değil.. Debelenip duruyoruz.. Önümüz ne yazık ki hep karanlık. Aydınlığı göremiyoruz. Ne ahlakta, ne ekonomide, ne çarşı pazarda Ne kadar büyük arayışlar içerisine girersek girelim, beşeri hükümler çözüm üretmiyor Kuş uçtu gitti misali.. Kuş avcının elinden uçup gittikten sonra, avcı ne yapabilir ki?..

***

Bizim de tarihi kültürümüz, ahlakımız, aba ecdadımızın terbiyesi, ilmi, bilimi, deneyimi ne derseniz deyin, hiçbiri kalmadı. Ne doğru dürüst bir teknolojimiz var, ne doğru dürüst toplumsal bir ahlaka sahibiz. Ne kadar Kuranın isimlerini zikrettiği gayrimeşru şeyler varsa ne yazık ki bugün içimizde meşrulaştırılarak yaşatılıyor.. Kanunlarımız bile bunu yapanları himaye altına almıştır. Millet ne kadar kendini uzak tutarsa tutsun, illaki kıyıdan köşeden içine giriyor. Faiz, riba, tefecilik, bnamazlık, her şey ama her şey

***

İslami ahlakı mumla arar olduk.. Hal böyle olunca da toplum kendi ahlakını muhafaza edemiyor ve dağılmaya mahkm oluyor. Bu itibarla her zaman bu sütunlarda yazdığımız gibi, sırat-ı müstakim Hz. Muhammed (S.A.V)in yoludur.

***

Bakınız, Hz. Peygamber (S.A.V) bir gün gözyaşı dökerken, sahabelerden biri sorar,

Ya Resulullah niye ağlıyorsun..

Cevaben Efendimiz (S.A.V) der ki;

Hd suresi beni ihtiyarlattı.

***

Hd suresinde Peygamberimize şu hitap var

Festakim kem umirte

Ey Peygamber! Emrolunduğun gibi dosdoğru ol.

***

Bu ayet, Hz. Peygamberin nezdinde tüm ümmete bir hitab-ı ilahidir.

Yani Ey toplum, ey millet!

Ben bunu sizin Peygamberinize hatırlatıyorum, ama mühim olan o değil, o zaten sırat-ı müstakim üzeredir, siz onu takip edin ve onun gibi dosdoğru olun, eğer olamazsanız çöker gidersiniz.

***

Zira ayet-i kerime var.

Kul in kuntum tuhibbna(A)llhe fettebin yuhbibkumu(A)llhu veyagfir lekum zunbekum

De ki: Eğer Allahı seviyorsanız bana uyun ki, Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın.

***

Gerçekten Hz. Peygamber (S.A.V)in yolunda olmak Allahı sevmek demektir. Eğer o yolda değilsek Allahımızı sevmemiş oluruz. Allahtan uzak duran bir toplumun sonucu yıkımdır, haraptır ve bozgunculuktur. Bir daha da kendini toparlayamaz ta ki Hz. Peygamber (S.A.V)in yoluna girinceye kadar.

***

Onun yolunu ve sünnet-i seniyyesini tatbik etmeyen toplum, maddeye tapmış olur ki o zaman hem maneviyattan hem de maddiyattan mahrum kalır. Onun için acizane tavsiyemiz inanmış bir ümmet olarak istikametimizi bozmayalım, dürüstlüğümüzü bozmayalım. İstikamet, dosdoğru Hz. Muhammed (S.A.V)in yolu olmalıdır Eğer o olmazsa, kendimizi günlük gelen giden kötülüklerden kurtaramayız.

Saygı ve sevgilerimle

**