Hem, hangi kitab olursa olsun (böyle Hakaik-i İlâhiyyeden ve imaniyeden bahsetmiş ise) alâ küll-i hal bir kısım mesaili, bir kısım insanlara zarar verir.. ve zarar verdikleri için, her mese-le herkese neşredilmemiş. Halbuki şu risaleler ise; şimdiye kadar hiç kimsede, -çoklardan sorduğum halde- sû-i tesir ve aksülâmel ve tahdiş-i ezhan gibi bir zarar vermedikleri, doğrudan doğruya bir işaret-i gaybiyye ve bir inâyet-i Rabbaniye olduğu bizce muhakkaktır. Altıncı İşaret: Şimdi bence katiyet peyda etmiştir ki; ekser hayatım, ihtiyar ve iktidarımın şuur ve tedbirimin haricinde öyle bir tarzda geçmiş ve öyle garip bir surette ona cereyan verilmiş, tâ Kurân-ı Hakime hizmet edecek olan bu nevi risaleleri netice versin. deta bütün hayat-ı ilmiyem, mukaddemât-ı ihzariye hükmüne geçmiş. Ve Sözler ile İcaz-ı Kurânın izharı, onun neticesi olacak bir surette olmuştur. Hattâ şu yedi sene nefyimde ve gurbetimde ve sebebsiz arzumun hilâfında tecerrüdüm: ve meşrebime muhalif yalnız bir köyde imrar-ı hayat etmekliğim; ve eskiden beri ülfet ettiğim hayat-ı içtimaiyyenin çok rabıtalarından ve kaidelerinden nefret edip terk etmekliğim; doğrudan doğruya bu Hizmet-i Kurâniyyeyi hâlis, sâfi bir surette yaptırmak için bu vaziyet verildiğine şüphem kalmamıştır. Hattâ çok defa bana verilen sıkıntı ve zulmen bana karşı olan tazyikat perdesi altında, bir dest-i inâyet tarafından, merhametkârâne, Kurânın esrarına hasr-ı fikr ettirmek ve nazarı dağıtmamak için yapılmıştır kanaatindeyim. Hattâ eskiden mütalâaya çok müştak olduğum halde, bütün bütün sair kitapların mütalâasından bir men, bir mücanebet ruhuma verilmişti. Böyle gurbette medar-ı teselli ve ünsiyet olan mütalâayı bana terk ettiren, anladım ki, doğrudan doğruya Ayât-ı Kurâniyyenin üstad-ı mutlak olmaları içindir. Hem yazılan eserler, risaleler ekseriyet-i mutlakası hariçten hiçbir sebep gelmeyerek, ruhumdan tevellüd eden bir hâcete binaen, âni ve defi olarak ihsan edilmiş. Sonra bazı dostlarıma gösterdiğim vakit demişler: "Şu zamanın yaralarına devadır." İntişar ettikten sonra ekser kardeşlerimden anladım ki, tam şu zamandaki ihtiyaca muvafık ve derde lâyık bir ilâç hükmüne geçiyor. İşte ihtiyar ve şuurumun dairesi haricinde, mezkûr hâletler ve sergüzeşt-i hayatım ve ulûmların envalarındaki hilâf-ı âdet ihtiyarsız tetebbuatım, böyle bir netice-i kudsiyyeye müncer olmak için, kuvvetli bir inâyet-i İlâhiye ve bir ikram-ı Rabbanî olduğuna bende şüphe bırakmamıştır. Yedinci İşaret: Bu hizmetimiz zamanında, beş altı sene zarfında, bilâmübalağa yüz eser-i ikram-ı İlâhi ve inâyet-i Rabbaniye ve keramet-i Kurâniyyeyi gözümüzle gördük. Bir kısmını, On Altıncı Mektubda işaret ettik; bir kısmını, Yirmi Altıncı Mektubun Dördüncü Mebhasının mesail-i müteferrikasında bir kısmını, Yirmi Sekizinci Mektubun Üçüncü Meselesinde beyan ettik. Benim yakın arkadaşlarım bunu biliyorlar. Daimi arkadaşım Süleyman Efendi çoklarını biliyor. Hususan, Sözlerin ve risalelerin neşrinde ve tashihatında ve yerlerine yerleştirmekte ve tesvid ve tebyîzinde, fevkalmemûl kerametkârane bir teshilâta mazhar oluyoruz; keramet-i Kurâniyye olduğuna şüphemiz kalmıyor. Bunun misalleri yüzlerdir. Hem maişet hususunda o kadar şefkatle besleniyoruz ki; en küçük bir arzu-yu kalbimizi, bizi istihdam eden sahib-i inâyet tatmin etmek için fevkalmemül bir surette ihsan ediyor. Ve hâkeza İşte bu hal, gayet kuvvetli bir işaret-i gaybiyyedir ki, biz istihdam olunuyoruz; hem rıza dairesinde, hem inayet altında bize hizmet-i Kurâniyye yaptırılıyor. MAHREM BİR SUALE CEVABTIR Şu sırr-ı inayet, eskiden mahremce yazılmış. On Dördüncü Sözün âhirine ilhak edilmişti; her nasılsa ekser müstensihler unutup yazmamışlardı; demek münasip ve lâyık mevkii burası imiş ki, gizli kalmış. Benden sual ediyorsun: "Neden senin Kurândan yazdığın Sözlerde bir kuvvet, bir tesir var ki, müfessirlerin ve âriflerin sözlerinde nâdiren bulunur. Bazen bir satırda, bir sahife kadar var; bir sahifede, bir kitab kadar tesir bulunuyor?..." Elcevap: Şeref, İcaz-ı Kurâna ait olduğundan ve bana ait olmadığından, bilâperva derim: "Ekseriyet itibariyle öyledir." Çünkü: Yazılar sözler tasavvur değil, tasdiktir; teslim değil, imandır; marifet değil, şehadettir, şuhudur; taklid değil, tahkikdir; iltizam değil, izandır; tasavvuf değil, hakikattır; dâvâ değil, dâvâ içinde bürhandır. Şu sırrın hikmeti budur ki: Eski zamanda esâsât-ı imaniye mahfuzdu, teslim kavi idi. Teferruata, âriflerin marifetleri delilsiz de olsa beyanatları makbul idi; kâfi idi.          Devam Edecek